Soma’nın serin bir sabahında, güneş henüz dağların ardından süzülmeye başlamışken, kömür işçileri külçe gibi ağır botlarını giyip yer altının karanlığına doğru yola koyulurlar. Gözle görülmez, elle tutulmaz bir umutla donatılmış bu insanlar için, her yeni gün, bir öncekinin tekrarı gibidir. Ancak bu sabah, Soma’nın sokaklarında farklı bir heyecan dalgalanıyor.
Bundan yıllar önce, yerin altındaki bu kara elmas, Ege’nin pek çok köyüne kalkınma vaat etmişti. Fakat yıllar geçtikçe, bu vaatlerin çoğu altı boş umutlar olarak kaldı. Bugün, yaklaşık 8.000 kömür işçisi, Maden-İş Sendikası ile birlikte, hayati bir zam beklentisi içinde. Her birinin ailesi, bu görüşmelerden çıkacak sonuçları nefeslerini tutarak takip ediyor.
Kömür, bu bölgenin ekonomisinin can damarı. Ancak maalesef, yer altından çıkarılan emek, yer üstünde hak ettiği değeri bulamıyor. Emeğin karşılığını almak bir yana, işçilerin çoğu, yıllardır aynı ücretlerle geçinmek zorunda bırakıldı. Her yeni maaş döneminde, umudu çantasında taşıyan işçiler, bu kez gerçek bir değişiklik bekliyor.
Sendika temsilcileri ve işveren masasına oturmuşken, işçiler arasında sessiz bir bekleyiş hâkim. Herkesin aklı, yer altında bıraktığı işler ve yer üstünde bıraktığı aileleri arasında gidip geliyor. Bu zam, sadece bir maaş artışı değil, yılların birikmiş emeğinin ve sabrın karşılığı olacak.
Fakat ironik olan şu ki, bu kadar zengin bir doğal kaynağa sahip bir bölgede, işçiler hâlâ geçim derdinde. Madenleri işletenler için kömür belki sadece bir meta, bir kar unsuru olabilir ama burada yaşayanlar için kömür, hayatın ta kendisi. Yer üstünde parayı sayanların, yer altındaki teri ne kadar umursadığı ise ayrı bir tartışma konusu.
Görüşmelerin sonucu ne olursa olsun, Soma’daki işçilerin sesi daha güçlü çıkmalı. Haklarını aramak için masada ve meydanda daha gür bir sesle olmaları gerekiyor. İşlerin sadece masada değil, meydanlarda da çözülmesi gerektiğini anlamaları lazım. Bu toprakların emekçileri olarak, haklarının peşinden gitmekten asla vazgeçmemeliler.
Soma’nın insanı, çetin koşullar altında çalışmaya alışkın, dayanıklı bir halktır. Ancak bu dayanıklılık, hakkı olanı almanın önünde bir engel olmamalı. Her yeni gün, onlara sadece iş değil, onur ve hak da getirmeli. İşçilerin taleplerini karanlık dehlizlerden çıkarıp, gün yüzüne taşımak ve hak ettikleri değeri görmek için daha fazla beklememeliyiz.
Yarın sabah, Soma’nın sokaklarında yine ayak sesleri yankılanacak. O ayak seslerinin her biri, adil bir yaşamın, insanca çalışma şartlarının mücadelesini taşır. Yer altında terleyenlerin sesi, yer üstünde yankılanmalı. Emeğin ve alın terinin altın kıymetine ulaşacağı günleri görmek, sadece bir hayal mi kalacak yoksa gerçek mi olacak? İşte bu sorunun cevabı, masanın diğer tarafında oturanların vicdanında saklı.
— Tarık Demirtaş · Köşe yazarı
Yorum Yap