Soma’nın kömür kokulu sokaklarında temmuz sıcağı bambaşka bir anlam kazanır. Sabah erken saatlerde maden ocaklarına dağılan işçilerin yüzlerinde, günün en serin zamanının bile yeterince sıcak olduğu görülür. 35 dereceyi aşan sıcaklıklarda, sabah serinliği kısa ömürlü bir konuk gibidir. Her biri, yerin metrelerce altına indiğinde, o serinliği hatırlamak ister ama mümkün değildir.
Soma’nın kömür havzası, yıllardır ekonomik mücadelelerin merkezinde yer alır. Ancak her yaz, sıcaklarla birlikte işçi güvenliği konusu yeniden alevlenir. Maden işçileri, sadece yerin altındaki karanlıkla değil, aynı zamanda cehennemi andıran sıcaklıklarla da savaşır. Bu savaşın ortasında, yerel sendikacılar ve TMMOB temsilcileri sık sık işçi sağlığı için alarm zilleri çalar. Açıkçası bu zillerin sesi, bazen yerin derinliklerinde kaybolur gider.
Madencilik, daha en başından beri tehlikeli bir uğraş olarak bilinir. Ancak Soma’da, 2014 yılında yaşanan büyük facia sonrasında güvenlik meseleleri asla eskisi gibi olamaz. O günlerin acısı hâlâ taze. İşverenler, sıkı denetim ve yeni güvenlik protokolleriyle işçilerin güvenliğini sağlamayı taahhüt ederken, işçiler her vardiyada bu vaatlerin ne kadarının yerine getirildiğini sorguluyor. Sıcaklık arttıkça, bu sorgulama daha da derinleşiyor.
İşte bu noktada ironik bir tablo ortaya çıkıyor. Çalışma saatleri, sıcak havalar nedeniyle yeniden düzenleniyor, ancak bu değişiklikler yeterli mi? Bazı işçiler “daha az mesai, daha az ekmek” derken, iş güvenliğinin sağlanması için gerekli değişikliklerin yapılmaması daha büyük sorunlar yaratıyor. İşçilerin bir kısmı, “Sıcak hava madenin içinde değil, üstünde; yerin altı zaten soğuk” diyor, ancak bu sadece bir yanılsama. Gerçek şu ki, sıcaklık, dayanıklılığı test ediyor ve işçilerin sağlığını riske atıyor.
Bölge insanına baktığımızda, madenci aileleri için iş, ekmek demek. Ancak bu ekmeğin üzerinde terden daha fazlası var: endişe ve korku. Sıcaklıklar yükseldikçe, ocak başında bekleyen annelerin, eşlerin duaları da artıyor. Birçoğu, her iş dönüşünde eve sağ salim dönen sevdikleri için şükrederken; her sabah onları tekrar aynı tehlikeye uğurlamanın burukluğunu da yaşıyor.
Peki tüm bu koşullarda, Soma’nın madencileri ne istiyor? Basit aslında: güvenli bir çalışma ortamı ve emeğinin karşılığını alacağı bir düzenleme. Yer altında harcanan her saniyenin, yeryüzünde bir ömür gibi hissettirilmemesi gerek. Bu, sadece Soma’nın değil, tüm Ege’nin, hatta ülkenin ortak yarası.
Siz, ben, hepimiz bu kadar derin bir karanlıkta çalışmak zorunda olsaydık, ne isterdik? Belki de bu sorunun cevabını ararken, işçilerin sesini daha dikkatli dinlememiz gerekiyor. Unutmayalım, onların alın teri, hepimizin içtiği sudan daha değerli. Şimdi, yazın kavurucu sıcağında onların taleplerine daha fazla kulak vermek ve gereken önlemleri almak için ne bekliyoruz?
— Tarık Demirtaş · Köşe yazarı
Yorum Yap