Birkaç gün önce bir dostumun başından geçen bir olayla başlamak isterim.
Sıradan bir yaz günü. Manisa’nın sıcağında, neredeyse nefes almak bile lüks bir eylem. O dostum, çocuğuyla birlikte Manisa Şehir Hastanesi’nin acil servisine gitmiş. Sıcak mı bahane, yoksa acil servis mi yetersiz bilinmez, ama bekleme süresi can sıkıcı. Tam dört saat!
Siz deyin, bu mu acil?
Manisa Tabip Odası, artan bu yoğunluğa dikkat çekiyor. Doğru da yapıyorlar. Yükselen asfalt kokusu bir yana, insanları bu kadar bekletmek hangi akla hizmet, anlayabilen beri gelsin.
Sıcaklar bastırdıkça, rahatsızlıklar da artıyor. Çocuklar ter içinde, yaşlılar halsiz. Acil servisin adının hakkını verememesi, vatandaşın sabrını zorluyor. Hastalar, sağlık sisteminin umursamazlığına kurban mı gidiyor?
Geçen haftalarda, bakkaldan alışveriş yaparken yaşlı bir çiftin konuşmasına kulak misafiri oldum. Adam, “Eskiden böyle miydi?” dedi. Kadın hayıflandı. “Her yer kalabalık oldu, her şey zorlaştı.”
Acilde dört saat bekleyen bu toplum, neyle karşı karşıya kaldığının farkında mı? Çalışan doktor, hemşire yetmiyor. Neden? Çünkü planlama yok, çünkü adam kayırmacılık var…
Biraz hayal kuralım. Atatürk zamanında, sağlık reformları ilk adımlarını atarken, böyle bir tablo var mıydı? O yıllarda her şey daha mı kolaydı? Belki de temel fark, hedefin halk sağlığı olmasıydı. Şimdi ise, görünürde ilerleme var, ama işleyişte kaos.
1960’lardan bir arkadaşım var, Uğur Abi. Hep der, “Aziz Nesin haklıydı.” Aziz Nesin, ‘Bizim memleketin en temel sorunu akıl tutulmasıdır,’ derdi. Akıl tutulması mı, yoksa göz göre göre ihmal mi? Artık hangisi derseniz…
Gelgelelim, sorunu çözmek için ne yapılmalı? Manisa, Türkiye’nin ufacık bir aynası. Buradaki sorunlar, ülke genelini yansıtıyor. Sağlık sisteminin acil müdahaleye ihtiyacı var. Doktorları, hemşireleri, sağlık çalışanlarını desteklemek gerekiyor. Onlar da insan.
Yeter mi? Yetmez… Yapısal reformlar şart. Kırık bir yapı üzerinde yükselen hiçbir sistem ayakta kalmaz. Atatürk’ün eğitim, sağlık ve sosyal reformları bugün eksikliği en çok hissedilenler arasında.
Ayrıca, toplumsal bilincin de yükselmesi gerekiyor. Esnafıyla, öğretmeniyle, çiftçisiyle bir bütün olup sorunları birlikte çözmeliyiz. Bir elin nesi var, iki elin sesi var misali.
Manisa Şehir Hastanesi acil servisi, sadece bir örnek. Türkiye’nin birçok yerinde benzer sıkıntılar yaşanıyor. El birliğiyle, omuz omuza verip çözüm bulmak zorundayız. Yoksa ‘acil’in adını değiştirelim, bekleme odası yapalım.
Sonuç? Su testisi su yolunda kırılır. Ama dikkatli olmalı, yoksa yolun sonu hüsran…
— Yalçın Özatay · Köşe yazarı
Yorum Yap